Still Waiting (තාමත් බලාගෙන…)

A silent portrait of a woman still holding on to hope, waiting for her husband who went out to sea many years ago and never returned.

She sat silently on the doorstep. Although her eyes were looking at me, her gaze seemed fixed on a distance far beyond me.

“Why are you sitting there, staring into the distance?” I asked.

She remained silent for a moment before replying—

“My husband went out to sea many years ago… but he still hasn’t come home.”

To her, the sea is not merely a place that provides a living. It is also the place that took away the man she loved and has never offered an answer. Although time has etched years across her face, a small hope that he might one day return still lives within her eyes.

That doorstep is not empty, even today. Beside her sits the hope she has kept alive for someone who never returned.

දොරකඩ පඩිය මත නිහඬව වාඩි වී සිටි ඇගේ ඇස් මා දෙස බැලුවත්, ඒ බැල්ම නතර වී තිබුණේ මාවත් පසුකර ගිය ඈතකය.

“ඇයි ඔහොම බලාගෙන ඉන්නේ?” මම ඇගෙන් ඇහුවා.

ඇය මොහොතක් නිහඬව සිට මෙහෙම කිව්වා—

“මහත්තයා මුහුදු ගිහින් දැන් අවුරුදු ගාණක් වෙනවා… තාම ආවේ නෑනේ.”

ඇයට මුහුද ජීවිතය ලබාදෙන තැනක් පමණක් නොවෙයි. ඇගේ ආදරණීයයා රැගෙන ගොස්, අදටත් කිසිදු පිළිතුරක් නොදුන් තැනක්. කාලය ඇගේ මුහුණ මත වසර ගණනක් සටහන් කර තිබුණත්, ඔහු නැවත පැමිණේවි යන පුංචි බලාපොරොත්තුව තවමත් ඇගේ දෑස් තුළ ජීවත් වෙනවා.

ඒ දොරකඩ අදත් හිස් නැහැ. නැවත නොපැමිණි කෙනෙකු වෙනුවෙන් රැකගත් බලාපොරොත්තුව, ඇය සමඟ එහි නිහඬව වාඩි වී සිටිනවා.